A traxedia daquel febreiro de 1930 carecía de precedentes. Un temporal inclemente fixera naufragar catro pesqueiros de Bouzas fronte ás costas de Leixões, en Portugal. Nin máis nin menos que corenta e dous mariñeiros nosos foran engolidos polo mesmo Atlántico ao que noutras ocasións lle conseguiran arrincar un anaco de pan que levar á boca. Corenta e dúas familias que perdían o sustento en plenos tempos de fame. Resultaría certamente difícil exaxerar a consternación que o suceso provocou nos lectores galegos á medida que a imprensa llelo foi dando a coñecer.
